🌼Reparar tamén é educar

Ou por que dicir "síntoo" ensina máis que moitos discursos ou sermóns.

Ás veces reaccionamos dun xeito que non nos gusta. Gritamos, perdemos a paciencia, damos unha orde cun ton autoritario ou, simplemente... desconectamos. E despois, a culpa. Esa sensación de ter fallado. De non ter estado como queriamos. E nese intre pode que te preguntes: “Estou educando ben se hoxe non o fixen ben?”

Aquí vai un recordatorio suave: Educar non é facelo perfecto. Educar é acompañar, reparar e medrar. Tamén para ti.

💔 Cando algo se rompe, pódese volver unir (mellor)

Na Disciplina Positiva non falamos de castigo nin de perfección. Falamos de vínculo, respecto mutuo e aprendizaxe a longo prazo. E dentro desa aprendizaxe, os erros non son fracasos, senón oportunidades para medrar xuntos.

Cando ti te equivocas e o nombras con honestidade, estás ensinando ao teu peque que:

✨ Todas cometemos erros, e seguimos sendo merecentes de amor.

✨ As emocións intensas non nos definen, poden ser xestionadas.

✨ O importante non é non equivocarse, senón que facemos despois.

Ese “síntoo” que sae do corazón é unha ferramenta moi poderosa. Porque non só repara a relación: modela o tipo de persoa que queremos axudar a formar.

🧠 Que pasa no cerebro cando reparamos?

Dende a neurociencia sabemos que as nenas e nenos necesitan sentirse emocionalmente seguros para poder aprender, desenvolverse e autorregularse.

Cando hai unha desconexión —un berro, un enfado, unha resposta brusca—, o seu sistema nervioso entra en modo defensa. E se non reparamos, poden quedar atrapados nese estado: tensos, á defensiva, confundidos.

Pero cando volvemos. Cando miramos aos ollos, baixamos a voz, e dicimos algo como:

🫶 “Antes berrei e non foi xusto. Estaba moi cansa, pero non é culpa túa. Síntoo.”...o sistema nervioso do peque reláxase. Séntese visto, acollido, tido en conta. E esa experiencia queda gardada como unha pegada emocional positiva.

🧩 Reparar non borra o erro. Transfórmao en vínculo.

🛠️ Como reparar dende a Disciplina Positiva

Reparar non é xustificar nin sobreprotexer. Tampouco é buscar que nos perdoen para sentirnos mellor. É facernos cargo, con honestidade e respecto, e abrir unha porta á reconexión.

Aquí algunhas formas suaves de facelo:

🔸 Nomear o que pasou 👉 “Antes faleiche cun ton que non me gusta. Deixei que me dominase o cansazo.”

🔸 Recoñecer o impacto 👉 “Sei que iso che fixo sentir mal. Enténdoo.”

🔸 Pedir perdón de corazón 👉 “Síntoo. Non foi xusto para ti.”

🔸 Ofrecer reparación 👉 “¿Queres un abrazo?” / “¿Falámolo?” / “¿Pensamos xuntos como facelo mellor a próxima vez?”

🔸 Volver escoller con intención 👉 “Estou traballando en respirar antes de reaccionar. Quero facelo mellor.”

Este proceso ensina humildade, responsabilidade e empatía. Non desde a teoría, senón desde a experiencia compartida. O teu peque aprende vendo como ti tamén medras.

🌱 Reparar fortalece o vínculo (e iso cámbiao todo)

Ás veces dá medo “perder autoridade” ao pedir perdón. Pero a verdadeira autoridade non nace do medo, senón do respecto mutuo. E ese respecto cultívase cando somos capaces de mirarnos con humanidade.

🌼 O teu peque non necesita que nunca te equivoques. Necesita saber que vas volver cando te afastes. Cando reparas:

– O vínculo faise máis forte.

– O neno ou nena aprende que os conflitos non rompen o amor.

– Séntanse as bases para futuras conversas, mesmo nas difíciles.

Porque sabe que pode contar contigo. Que, aínda que ás veces te perdas, sempre volves.

🪞Unha nota para ti, que tamén estás aprendendo

Non es perfecta. Nin falta que fai.Tes días con máis paciencia, e días nos que te desbordas.Ás veces respiras a tempo. Ás veces non.

E neses días nos que sentes que non fuches quen querías ser… tamén podes reparar contigo mesma:

🫖 “Estaba esgotada, e enténdoo.”

🌬️ “Non me gustou como reaxín, pero hoxe volvo intentalo.”

🌙 “Dóume permiso para aprender. Non teño que facelo todo ben para merecer descanso.”

Cada vez que escolles reparar, estás coidando. Non só ao teu peque, senón tamén a ti.

💬 E ti, como reparas cando algo non sae como esperabas?

¿Notas como cambia o ambiente cando conseguen reconectar?¿Cóstache pedir perdón como adulta, ou vives iso como unha oportunidade?

Lémoste con agarimo nos comentarios.

🌷E se esta entrada che tocou dalgún xeito, compártea. Porque reparar é educar. E tamén é amar.